ေသသူကို သရဏဂုံတင္ျခင္း ျပႆနာ

အစိမ္းေသ ေသေသာသူကို သရဏဂုံတင္လို႔ရ -မရႏွင့္ သူ႕ရဲ႕အသုဘမွာ ငါးပါးသီလ ခံယူလို႔ ရ-မရ သိခ်င္ပါတယ္။ အေၾကာင္းအက်ိဳး ယုတၱိယုတၱာ သာဓက ၀တၳဳေလးတင္ၿပေပးပါဘုရား။ ေက်းဇူးတင္ပါသည္ဘုရား..

အထက္ပါ ေမးခြန္းရွင္၏ စကားအရ  မည္သည့္နည္းႏွင့္ေသသူကိုမဆုိ အေလာင္းကုိ သရဏဂုံတင္လ်င္ မရနိုင္ပါ၊ ေနာက္ တဖန္ ေသလြန္သူ၏ အသုဘမွာ ငါးပါးသီလ ခံယူျခင္းသည္လည္း က်စ္ရစ္သူ မိသားစုမ်ားအတြက္ သာ ျဖစ္နုိင္ ပါသည္၊   ေသၿပီးသူအတြက္ ထူးျခားမလာပါ၊ သို႔ပါေသာ္လည္း ထုိသို႔သရဏဂုံတင္ျခင္းသည္ က်န္ရစ္သူမိသားစု၏ ေမတၱာ၊ ကရုဏာ   ေစတနာတို႔ကို ေဖာ္ျပရာေရာက္သျဖင့္ အက်ိဳးယုတ္ျခင္း မရွိေသာေၾကာင့္ ျပဳလုပ္သင့္ေသာ ကုသုိလ္ဓေလ့တခုဟု ဆိုသင့္ပါ သည္။  လိုရင္းတိုရွင္းေျဖလ်င္ ဒါေလာက္ဆုိ လုံေလာက္ပါတယ္၊ ဒါေပမယ့္ အေၾကာင္းရင္းကို အက်ိဳးအေၾကာင္း ျပည့္စုံစြာ ရွင္းျပမွ အဆင္ေျပမွာ ျဖစ္တာေၾကာင့္ သိသင့္တာေလးေတြကို ရွင္းျပပါရေစ..

သရဏဂုံ အဓိပၸါယ္

ဘယံ သႏၱာသံ ဒုကၡံ ဒုဂၢတိပရိကိေလသံ သရတိ ဟိ ံသတိ ၀ိနာေသတီ တိ သရဏံ၊

( ေၾကာက္ျခင္း ထိတ္လန္႔ျခင္းသေဘာရွိေသာ ဆင္းရဲမ်ားႏွင့္ အပါယ္သို႔ က်ေရာက္ေစတတ္ေသာ ကိေလသာတို႔ကို ညွင္းဆဲတတ္၊ ဖ်က္ဆီးသတ္တတ္ေသာေၾကာင့္ သရဏ ( ကိုးကြယ္ဆည္းကပ္ရာ ) လို႔ ေခၚဆုိရေၾကာင္း ) ဂမန-သဒၵါက  မွီ၀ဲဆည္းကပ္ျခင္း ကပ္ေရာက္ျခင္းဆိုေတာ့ (သရဏ- ဂမန) ႏွစ္ပုဒ္ကုိ ပါဠိပ်က္အေနျဖင့္ သရဏဂုံ လို႔ ေခၚဆုိေၾကာင္း  မူလပဏၰာသ အ႒ကထာ ပ-၁၃၆ မွာ ဆိုထားပါတယ္၊

ဗုဒၶဘာသာ၀င္တေယာက္အတြက္ ဘ၀မွာ သရဏဂုံဟာ အေရးပါလွပါတယ္၊ ဘုရားေဟာေဒသနာမ်ားမွာ သရဏဂုံကုိ အသက္ထက္ဆုံး တည္ၿမဲစြာ ေစာင့္ထိန္းခဲ့လ်င္ ေကာင္းရာသုဂတိကို ေရာက္နုိင္သလို တမဂ္တဖိုလ္အထိ ေမွ်ာ္လင့္နုိင္ ေၾကာင္း စသည္ျဖင့္ ၀တၳဳသာဓကေတြ ေဟားထားခဲ့တယ္၊ ထုိသရဏဂုံဟာ အသက္ထင္ရွားရွိစဥ္မွာ ေဆာက္တည္ထား ၿပီးေသာ္ လည္း ေသသြားရင္ေတာ့ အလိုအေလ်ာက္ ပ်က္ဆီးသြားပါတယ္၊ လူ႔ခႏၶာကိုယ္မွ သိစိတ္၀ိဥာဥ္ မရွိေတာ့တဲ့ အတြက္ေၾကာင့္   ေစာင့္ထိန္းမယ္ ဆိုတဲ့ စိတ္လဲ မတည္ၿမဲေတာ့ပါဘူး ၊

အသက္ရွင္စဥ္မွာ တျခားေသာ အယူ၀ါဒ ဘာသာကို ေျပာင္းလဲကိုးကြယ္ရင္လဲ သရဏဂုံပ်က္တတ္ပါတယ္၊ ထုိ႔ေၾကာင့္ အစိမ္းေသျဖစ္ေစ၊ လူႀကီးေရာဂါျဖင့္ မီးစာကုန္ ဆီခန္း ေသသည္ျဖစ္ေစ ေသသူကို သရဏဂုံတင္လို႔ မရနိုင္ေၾကာင္းကို ေရွးဦးစြာ  မွတ္သားရပါမယ္။

ေသသူ၏ အသုဘ၌ ငါးပါးသီလ ခံယူျခင္း ဆုိသည္မွာလဲ က်န္ရစ္သူတို႔က မိမိ၏ ေဆြမ်ိဳးသားခ်င္းမ်ား ကုသိုလ္ရေစရန္ သို႔တည္းမဟုတ္ ေသသူ႔အေပၚတြင္ ဘယ္ေလာက္ခ်စ္ေၾကာင္း၊ သံေယာဇဥ္ထားေၾကာင္း၊ စသည္ျဖင့္  ေမတၱာေစတနာ ကရုဏာတုိ႔ကို ေဖာ္ျပလိုေသာေၾကာင့္ ကုသုိလ္လုပ္ၾကျခင္း ျဖစ္ရကား ေသသူအတြက္ေတာ့ သာဓုေခၚနုိင္ေသာ ဘ၀ေ ရာက္ေန လ်င္ အက်ိဳးထူးပါမည္၊ သာဓုမေခၚဆုိနုိင္ေသာ ဘ၀သို႔ ေရာက္ေနလ်င္ အက်ိဳးမထူးပါ၊ က်န္ရစ္သူ မ်ားမွာေတာ့ ကုသိုလ္ေ ကာင္း မႈတခု ျပဳလုပ္ခြင့္ ရသြားပါသည္။

ဘုရားေခတ္က သာဓက

ဘုရားရွင္လက္ထက္က ဇာဏုေႆာဏိ ဆုိတဲ့ ပုဏၰားႀကီးတေယာက္ရွိတယ္၊ ေဒသနာမ်ားမွာေတာ့ အဲဒီပုဏၰားႀကီးဟာ ကတ္သီးကတ္သတ္ ေမးခြန္းမ်ား ေမးေလ့ရွိသူလို႔ နာမည္ႀကီးသေပါ့၊ တေန႔မွာ အဲဒီ ပုဏၰားႀကီးက ေသသူကို ရည္စူးကာ အမွ်ေ၀ရာတြင္ တမလြန္ေရာက္ေနသူတုိင္း အက်ိဳးခံစားခြင့္ ရွိ မရွိ ဆုိတဲ့ေမးခြန္းကို ေမးတယ္၊ အဲဒီအေၾကာင္းကုိ ဘုရားရွင္နဲ႔ ပုဏၰားႀကီးတုိ႔ အျပန္အလွန္ေမး- ေျဖစကားမ်ားကို ၾကားရရင္ နားလည္နုိင္မည္ ထင္ပါသည္။

အရွင္ေဂါတမ - ေသသူကို ရည္စူးကာ အမွ်ေ၀ရာတြင္ တမလြန္ေရာက္ေနသူတိုင္း အက်ိဳးခံစားခြင့္ ရွိ ပါသလား ပုဏၰားႀကီး သာဓုေခၚနုိင္တဲ့ဘ၀ကိုေရာက္ရင္ အက်ိဳးခံစားနုိင္ပါတယ္.

ဘယ္လို ဘ၀မ်ိဳးက သာဓုေခၚနိုင္ၿပီး ဘယ္လို ဘ၀မ်ိဳးက သာဓုမေခၚနုိင္ပါသလဲဘုရား ..

ေသခါနီးမွာ စြဲလန္းစိတ္နဲ႔ေသၿပီး မကြ်တ္မလြတ္တဲ့ တေစၦ သရဲ ၿပိတၱာ စတဲ့ ဘုံဘ၀ကိုေရာက္ေနရင္၊ ကိုယ္ကလဲ ေကာင္းမႈျပဳကာ သူ႔ကုိ ရည္စူးအမွ်ေ၀ရင္၊ သူကလဲ ၀မ္းသာစြာ သာဓုေခၚရင္ အက်ိဳးခံစားခြင့္ ရရွိနိင္ပါတယ္၊

ေသၿပီးေနာက္ လူ႔ျပည္၊ နတ္ျပည္၊ ငရဲျပည္ကို ေရာက္သြားသူမ်ား၊ တိရိစၧာန္ဘ၀ကိုေရာက္သြားသူမ်ားဟာ က်န္ရစ္သူ မ်ားက ဘယ္လိုပင္အမွ်ေ၀သည္ျဖစ္ေစ သာဓုမေခၚနုိင္ေတာ့ပါဘူး၊

ဒါဆုိရင္ဘုရား.. သူတို႔က သာဓုမေခၚနုိင္ရင္ ကုသုိလ္လုပ္ေပမယ့္ အက်ိဳးမရွိေတာ့ဘူးေပါ့..

အက်ိဳးမရွိတာ မဟုတ္ပါဘူး၊ ရွိပါတယ္ ပုဏၰားႀကီး၊ ယခုလက္ရွိေသၿပီးသူက သာဓုမေခၚနုိင္ေသာ္လည္း ေဆြမ်ိဳးေတာ္ၿပီး မကြ်တ္မလြတ္ေသးတဲ့ေဆြမ်ိဳးေတြ အမ်ားႀကီး ရွိေနတယ္၊ သူတို႔ကလဲ ငါတို႔ေဆြမ်ိဳးေတြ ဘယ္ေတာ့မ်ား ေကာင္းမႈျပဳၿပီး အမွ်ေ၀ၾကမလဲ .. လို႔ ေစာင့္စား ေမွ်ာ္လင့္ေနၾကတယ္၊ ဒါေၾကာင့္ သူတို႔သာဓုေခၚနုိင္တာေၾကာင့္ အက်ိဳးရွိပါတယ္..

အဲဒီလို ေဆြမ်ိဳးေတာ္သူေတြ မရွိေတာ့ဘူး ဆုိရင္ေရာ ဘုရား ..

 ပုဏၰားႀကီး ရွည္လ်ားလွတဲ့  သံသရာမွာ ေဆြမ်ိဳးမေတာ္စပ္ခဲ့ဘူးတဲ့သူဆုိတာ မရွိနုိင္ဘူး၊ ဒါေၾကာင့္ ကိုယ္ျပဳသမွ် ကုသုိလ္ ဟာ အလကားမျဖစ္ပါဘူး လို႔ မိန္႔ေတာ္မူခဲ့တယ္။

တဆက္ထဲတြင္ ေသၿပီးေနာက္ (၇) ရက္လြန္လ်င္ (၅) ရက္လြန္လ်င္ ရက္လည္ဆြမ္းသြပ္၊ ပရိတ္တရားေတာ္နာျခင္း စသည္တို႔ကုိ လူအမ်ားစု ယုံၾကည္ေနၾကသည္ကား ေသၿပီးေနာက္ တပတ္တိတိ က်န္ရစ္သူအိမ္သူအိမ္သားတို႔၏ ပတ္၀န္း က်င္မွာ က်င္လည္ေနၾကၿမဲျဖစ္သည္၊ ရက္လည္ၿပီးကာမွ သြားလိုရာ ဘုံ႒ာန၊ ေရာက္သင့္ရာဘုံ႒ာန တခုခုသို႔ ေရာက္ၾကရ သည္ ဟူေသာ အႏၲရာဘ၀ ဒိ႒ိ ( ပစၥဳပၸန္ဘ၀ႏွင့္ တမလြန္ၾကားတြင္ ဘ၀တခုရွိေနေသးသည္ ) ဟူေသာ မွားယြင္းေသာ အယူအဆ ရွိေနေသာေၾကာင့္ လုပ္ၾကျခင္း ျဖစ္သည္။ အမွန္ေတာ့ မကြ်တ္မလြတ္ေသးေသာ တေစၧ သရဲ ၿပိတၱာတို႔ ျဖစ္ေနမွသာ သာဓုေခၚ နုိင္ၿပီး ေကာင္းက်ိဳးခ်မ္းသာမ်ား ခံစား စံစားနုိင္ပါသည္။

အထူးအားျဖင့္ အစိမ္းေသ ( accident ) တခုခုျဖင့္ေသလြန္သူကို စာေပစကားအရ ဥေပေစၧဒကကံ ျဖင့္ ေသသူလို႔ ဆုိရပါမယ္၊ ထိုသူမ်ိဳးဟာ ေသခါနီးတြင္ ေၾကာက္လန္႔ ထိတ္လန္႔ျခင္း၊ ေအာ္ဟစ္ျခင္း၊ နာက်င္ေသာ ေ၀ဒနာကို ခံစား ေနရသျဖင့္ ကုသိုလ္ျဖစ္ေစမည့္ ဘုရားတရားအာရုံကို ႏွလုံးသြင္းဖို႔ ခဲယဥ္းေသာေၾကာင့္ ဘ၀ကူး ေကာင္းဖို႔လည္း ခက္ခဲ ပါလိမ့္မည္။ ထုိသူမ်ိဳးအတြက္ အမွ်ေ၀ရန္ ဧကန္လိုအပ္ပါသည္။

ဗုဒၶအဘိဓမၼာအလိုအရ ဒီဘ၀ စုတိစိတ္က်ၿပီးလ်င္ ေနာက္ဘ၀တြင္ ခဏငယ္အနည္းငယ္သာျခားၿပီး  ပဋိသေႏၶေနရသည္ ဟု အတိအလင္းေဖာ္ျပထားသည္၊ ဆုိလိုသည္မွာ ျမန္မာျပည္မွာ ေသသြားသူသည္ အဂၤလန္၊ ျပင္သစ္ အေမရိကန္ စေသာေ၀း လံေသာအရပ္သို႔ တခဏခ်င္း သြားေရာက္ ၀င္စားနုိင္ေပသည္။ ဥပမာ စိတ္သည္ ယခုခ်က္ခ်င္း မေရာက္ ဖူးေသးေသာ တေနရာကို အာရုံျပဳလ်င္ ခ်က္ခ်င္းလက္ငင္း အခ်ိန္မဆုိင္းပဲ ေရာက္ရွိနုိင္ေသာေၾကာင့္ပင္၊ ထုိ႔အတူ ပဋိသေႏၶစိတ္သည္လည္း အာရုံျပဳမိရာ တေနရာရာကို ေရာက္နုိင္ပါသည္၊ စိတ္၏ လ်င္ျမန္ပုံကား ဥပမာျပဖုိ႔ပင္ မျဖစ္နုိင္ ေတာ့ပါ၊

အႏွစ္ခ်ဳပ္အေနျဖင့္ လူတေယာက္မွာ ေသဆုံးသြားရင္ ထုိပုဂၢိဳလ္ တသက္လုံးေဆာက္တည္လာခဲ့တဲ့ သရဏဂုံဟာ အလိုလို ပ်က္ဆီးသြားပါတယ္၊ ခံယူနုိင္စြမ္း စိတ္၀ိဥာဥ္ မရွိေတာ့လို႔ပါ၊ က်န္ရစ္သူမိသားစုမ်ားကလဲ ဘာမွ မတတ္ နုိင္ၾကေတာ့ဘူး ဆုိေတာ့ ဒီဘက္ဘ၀မွာ ငါတို႔ေတာ့  လက္လႊတ္လိုက္ရၿပီ၊ သို႔ေသာ္လည္း  ဟိုဘ၀မွာ သတိရလ်င္ သရဏဂုံဆက္ၿပီး ယူပါေစေတာ့ရယ္လို႔ ရည္စူးကာ လူေသကို သရဏဂုံတင္ၾကျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။

ေမတၱာျဖင့္

အရွင္သုနႏၵာလကၤာရ M.A ( ပန္းကမၻာ)

Date.1.Jun.2012

ပါရမီေတာ္ ဘုရားရွိခုိးဂါထာ

ေယာ ကပၸေကာဋီဟိ ပိ  အပၸေမယ်ံ၊

ကာလံ ကေရာေႏၱာ အတိဒုကၠရာနိ၊

ေခဒံ ဂေတာ ေလာကဟိတာယ နာေထာ၊

နေမာ မဟာကာရုဏိကႆ တႆ၊

ေယာ နာေထာ- ေ၀ေနယ်မ်ားစြာ သတၱ၀ါ၏ ခ်မ္းသာစီးပြား လိုလားေတာင့္တ ဂုဏ္ေပါင္းခသျဖင့္ နာထမည္ျငား အၾကင္ ဘုရားရွင္ ကိုယ္ေတာ္ျမတ္ႀကီးသည္၊ ကပၸေကာဋီဟိပိ- ကုေဋကုဋာ အေရအတြက္ သခ်ၤာတို႔ျဖင့္ေသာ္လည္း၊ အပၸေမယ်ံ- ေရတြက္ တုိင္းတာ ေဖာ္ျပျခင္းငွါ မစြမ္းနုိင္ထေသာ၊ ကာလံ- ေလးအသေခ်ၤ သိန္းေနကမၻာ ရွည္ၾကာလွစြာ ေသာကာလ ပတ္လုံး၊   ေလာကဟိတာယ- သတၱေလာက၏ အက်ိဳးစီးပြားအလို႔ငွါ၊ အတိဒုကၠရာနိ- ဥစၥာ အသက္ ေျခ လက္ အဂၤါ၊ ေမတၱာႀကီးမား သမီး သားႏွင့္ သက္ထားဇနီး စြန္႔ျခင္းႀကီးဟု ၾကက္သီးထဖြယ္ ငါးသြယ္အစု အလြန္ခဲယဥ္းေသာ အမႈတို႔ကို၊ ကေရာေႏၱာ- ဘုရားျဖစ္ရန္ ရည္သန္ႀကိဳးကုတ္ အားထုတ္ေတာ္မူရသည္ျဖစ္၍၊ ေခဒံ- လက္ေျခမ်က္လုံး အသက္ဆုံးလ်က္ ႏွလုံးစိတ္၀မ္း ကိုယ္ေတာ္၏ ပင္ပန္းျခင္းသို႔၊ ဂေတာ- ဘ၀အတန္တန္ ႀကိမ္ဖန္ေျပးသြား၍ က်င္လည္ခဲ့ရရွာေလၿပီ၊

မဟာကာရုဏိကႆ- သတၱ၀ါအမ်ား ရင္၀ယ္သားကဲ့သို႔ သနားခ်စ္ခင္ မဟာကရုဏာရွင္ ျဖစ္ေတာ္မူေသာ၊ တႆ နာထ ႆ - ေ၀ေနယ်မ်ားစြာ သတၱ၀ါ၏ ခ်မ္းသာစီးပြား လိုလားေတာင့္တ ဂုဏ္ေပါင္းခသျဖင့္ နာထမည္ျငား၊ ထုိဘုရားရွင္ ကိုယ္ေတာ္ျမတ္ႀကီး အား၊ နေမာ- ရိုေသေပ်ာင္းေပ်ာ့ မာန္ကိုေလ်ာ႔၍ ကန္ေတာ့ရိုက်ိဴး ရွိခိုးျခင္းသည္၊ အတၳဳ ဘ၀တု- စင္စစ္မေသြ   ျဖစ္ပါေစ သတည္း………

အထက္ပါဂါထာကေတာ့ ျမတ္စြာဘုရားရွင္၏ ပါရမီေတာ္တို႔ကို လြန္စြာၾကည္ညိဳေတာ္မူသည္ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ တရားပြဲ တုိင္းတြင္ ပလႅင္ေတာ္ေပၚ၌ ရြတ္ဆိုပူေဇာ္အပ္ေသာ ေက်းဇူးေတာ္ရွင္ ပါေမာကၡခ်ဳပ္ဆရာေတာ္ႀကီး ေဒါက္တာ အရွင္နႏၵ မာလာဘိ၀ံသ၏ လက္သုံးဂါထာျဖစ္ပါတယ္။

၀ိစိၾတ၀ႏၵနာ ဘုရားရွိခိုးဂါထာ

ပညာ၀ံ ပည၀ါ ဗုဒၶ၊ သုတ၀ံ သုတ၀ါ တုလ၊

ဘဂ၀ံ ဘဂ၀ါ ေဘာႏၱံ၊ ေဘာႏၱံ ၀ႏၵာမိ ေဘာႏၱဂုံ။

ပညာ၀ံ ပည၀ါ- ပညာရွိသူ နတ္လူတို႔ထက္ အထူးပညာရွိေတာ္မူထေသာ၊ သုတ၀ံ သုတ၀ါ- သုတရွိသူ နတ္လူတို႔ထက္ အထူးသုတ ရွိေတာ္မူထေသာ၊ ဘဂ၀ံ ဘဂ၀ါ- ဘုန္းကံရွိသူ နတ္လူတို႔ထက္ အထူးဘုန္းကံ ရွိေတာ္မူထေသာ၊ အတုလံ- တုဘက္လြတ္ကင္း သုံးလူ႔မင္းလည္း ျဖစ္ေတာ္မူေပထေသာ၊ ဗုဒၶ - သဗၺညဳ ျမတ္စြာဘုရား၊

ေဘာႏၱံ (အဘ၀ႏၱံ)- သံသရာဘ၀ မဆုံးနုိင္သူ နတ္လူျဗဟၼာအေပါင္းတို႔ကို၊ ေဘာႏၱံ (ဘ၀ႏၱံ)- ဆုံးေသာ ဘ၀ရွိသည္ကို၊ ဘ၀ႏၱံ ဘာ၀ႏၱံ- ျဖစ္ေစေတာ္မူတတ္ထေသာ၊ ေဘာႏၱဂုံ ဘ၀ႏၱဂုံ- ဘ၀ဆုံးရာ နိဗၺဳတာသို႔ ေရွးဦးစြာ ေရာက္ေတာ္မူၿပီး ထေသာ၊ ေဘာႏၱံ- ကိုယ္ေတာ့္သခင္ ဘုရားရွင္ကိုယ္ေတာ္ျမတ္ႀကီးကို၊ ၀ႏၵာမိ- လက္စုံမိုးကာ ရွိခိုးပါ၏၊

၀ႏၵာမိ- ကိုယ္ႏႈတ္ႏွလုံး သုံးပါးေပ်ာင္းေပ်ာ့ မာန္ကုိေလ်ာ့၍ ကန္ေတာ့ျမတ္ႏိုး လက္အုပ္မိုးကာ ရွိခုိးဦးညြတ္ပါ၏ ျမတ္စြာဘု ရား   ျမတ္စြာဘုရား ……………….

အေမမ်ား၊ အမ်ိဳးသမီးမ်ားစြာ၏ ေမြးေက်းဇူးဂုဏ္၊ အေမ့ေမတၱာ၊ အေမ့ေက်းဇူးတို႔ကုိ ထုတ္ေဖာ္ခ်ီးက်ဴးေဟာၾကားရာတြင္ နာမည္ႀကီး ေက်ာ္ၾကားေသာ ျမစၾကာဆရာေတာ္ နုိင္ငံေက်ာ္ဓမၼကထိက ဦးလကၡဏ ၏ ပလႅင္ေပၚက ဘုရားရွိခိုးဂါထာ   ေတာ္ျဖစ္ပါ တယ္၊ ယခုအခါ ဆရာေတာ္သည္ အသက္ေတာ္ႀကီးၿပီျဖစ္၍ မႏၱေလးၿမိဳ႕ အေရွ႕ျပင္ ရန္ကင္းေတာင္ေျခတြင္ ဘာ၀နာတရား လက္ကိုင္ထားကာ ေတာရိပ္ေတာင္ရိပ္ ခိုကာ သီတင္းသုံးေနၿပီ ျဖစ္ပါတယ္။

အဘိဓမၼာဆိုင္ရာ အေမးအေျဖမ်ား 2

အဘိဓမၼာဆိုင္ရာ အေမးအေျဖမ်ား 1

ကံတူေသာ္လည္း အက်ိဳးေပးမတူျခင္းအေၾကာင္း

ေမး - ကႆပဘုရားရွင္ လက္ထက္က ရဟန္းတပါးသည္ အႏွစ္ႏွစ္ေသာင္း ရဟန္းတရားကို အားထုတ္ခဲ့ ေသာ္ လည္း ေသခါနီး၌ ျမက္ပင္တုိ႔ကို မေတာ္တဆ ႏႈတ္မိေသာ ၀ိနည္းျပစ္ကုိအမွတ္ရ၍ ဘုရားႏွစ္ဆူၾကား ကာလပတ္လုံး တိရိစၦာန္ နဂါးဘ၀ ျဖစ္ရျခင္း၊

မလႅိကာ မိဖုရားႀကီးသည္ ႀကီးက်ယ္ေသာ အသဒိသဒါန ( အတုမရွိေသာ အလွဴဒါန ) ႀကီးကုိ ေပးလွဴျခင္းစေသာ မ်ားစြာ ေသာ ကုသုိလ္မ်ားျပဳခဲ့ပါလ်က္ ေသခါနီးကာလတြင္ ျပဳခဲ့ဖူးေသာ အကုသိုလ္ အျပစ္အနည္းငယ္ကို မျပဳလုပ္ပါ ဟု ေကာသလမင္းႀကီး အား မုသားစကားေျပာၾကားခဲ့သည္ကို အမွတ္ရ၍ (၇) ရက္ ငရဲဒုကၡ ခံရျခင္း၊

တိႆရဟန္းသည္ ေသခါနီးကာလ၌ မိမိသကၤန္းကို စြဲ၍ (၇) ရက္ သန္းၿပိတၱာျဖစ္ရျခင္းတုိ႔တြင္ ေသးငယ္ေသာ အျပစ္ခ်င္း တူပါလ်က္ အဘယ့္ေၾကာင့္ ျမက္ပင္ႏႈတ္မိေသာ ရဟန္းက အခ်ိန္ၾကာျမင့္စြာ တိရိစၦာန္ျဖစ္ရပါသနည္း ….

အေျဖ - ဒါက ဘ၀မွာ ျဖစ္ေစတဲ့ အေၾကာင္းေလးတခုသာ ရည္ညြန္းေျပာတာ၊ ဒီပုဂၢိဳလ္ေတြရဲ႕ အရည္အခ်င္းက မတူဘူး၊ ပတ္၀န္းက်င္ အေျခအေနေတြခ်င္းက မတူညီၾကဘူး၊ ပုဂိၢဳလ္တေယာက္နဲ႔ တေယာက္ဟာ တုိင္းတာလို႔ မရနုိင္ဘူး၊ အခု ဒီသင္တန္း တက္ေနၾကတဲ့ သူေတြေတာင္မွ တစ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ေယာက္ အရည္အေသြးခ်င္း၊ သေဘာထားခ်င္းက တူလို႔ မရဘူးေလ၊ ကြဲျပားျခားနားမႈေတြ အၿမဲတမ္း ရွိေနတတ္တယ္၊

အဲဒီ မတူညီတဲ့ သေဘာေတြကို တူတယ္လို႔ သြားၿပီး ယူဆလို႔ ရွိရင္ မွားသြားမွာေပါ့၊ မတူတဲ့ အျခားအေျခအေနေတြကို ထည့္ သြင္းၿပီးေတာ့ စဥ္းစားရမယ္၊ ခုနတုန္းက အႏွစ္ႏွစ္ေသာင္းရဟန္းတရား အားထုတ္ၿပီးတဲ့အခါမွာ နဂါးဘုံ ေရာက္ သြားတယ္ ဆုိတာက နဂါးဘ၀က အသက္ရွည္တဲ့ ဘ၀မ်ိဳးကို ေရာက္သြားသည့္အတြက္ေၾကာင့္ပဲ၊  ၿပီးေတာ့ နဂါးဘ၀ကလဲ တပို္င္းက နတ္နဂါး ဆုိေတာ့ စည္းစိမ္ခ်မ္းသာက တစ္ဖက္ရွိေနတဲ့ အေနအထားတခုေပါ့၊  အဲဒီလို အေနအထားရွိတဲ့ ဘုံဘ၀ေရာက္ သြားေတာ့ သူ႔သက္တမ္း life span အတုိင္း သြားေတာ့တာ၊ သူက ကံတင္ မကဘူး၊ စိတ္၊ ဥတု၊ အာဟာရ ေတြေရာ ဖန္တီး လာတာ၊

သန္းျဖစ္တဲ့ ကိုယ္ေတာ္က်ေတာ့ သန္းဆုိတာက သက္တမ္းရွည္တဲ့ ဘ၀မဟုတ္ဘူး၊ တိုေတာင္းတဲ့ ဘ၀၊ သူ႔ရဲ႕ဗီဇ ေရာက္လာတဲ့ ဘ၀ရဲ႕အေျခအေနေတြကလည္း ထည့္ၿပီး စဥ္းစားရအုံးမယ္၊

ၿပီးေတာ့ မလႅိကာ မိဖုရားႀကီး ငရဲက်တယ္၊ ငရဲ ဆုိတဲ့သေဘာက ငရဲျပည္မွာသက္တမ္းသက္သက္ မရွိဘူး၊ ကံသည္ပင္ သူတို႔ရဲ႕ သက္တမ္းပဲ၊ သူ႔ကံရဲ႕ အရွိန္ကုန္တာနဲ႔ ခ်က္ခ်င္းလြတ္တယ္၊ ကံအရွိန္ မကုန္ေသးသမွ်ေတာ့ ဆက္သြားေနမွာပဲ၊ ဘယ္ေတာ့ မွ ေသတယ္ လို႔ မရွိဘူး၊

“ န စ တာ၀ ကာလံ ကေရာတိ၊ ယာ၀ န တံ ပါပကမၼံ ဗ်ႏၱီ ေဟာတိ ” ကံမကုန္ေသးသမွ် ဘယ္ငရဲသားမွ ဘယ္ေတာ့မွ ေသတယ္ လို႔ မရွိဘူး၊ ဘယ္ေလာက္ ညွင္းဆဲ ညွင္းဆဲ၊ ဘယ္ေလာက္ ဒုကၡေတြ ေရာက္ေရာက္၊ ကံမကုန္ေသးလ်င္ မေသ ဘူး လို႔ ဆုိတယ္၊ အဲဒီေတာ့ ကိုယ္လုပ္ခဲ့တဲ့ ကံသည္ပင္ ငရဲျပည္ရဲ႕ life span ပဲ၊ သက္တမ္းတစ္ခုပဲ၊

အဲဒီေတာ့ လူမွာ အေၾကာင္းတခုထဲကို မၾကည့္ပဲနဲ႔ အျခား အေျခအေနေကာင္းေတြ၊ အေျခအေန မေကာင္းတာေတြ အမ်ား ႀကီး ရွိေသးတယ္ ဆုိတာ ထည့္သြင္းၿပီးေတာ့ စဥ္းစားရမယ္၊

သူလည္း ေကာင္းတာလုပ္တာပဲ၊ ငါလည္း ေကာင္းတာလုပ္တာပဲ၊ သူလည္း မေကာင္းတာလုပ္တာပဲ၊  ငါလည္း မေကာင္း တာ လုပ္တာပဲ၊ အက်ိဳးေပးျခင္းက်ေတာ့ တူတယ္၊ မတူဘူး လို႔သြားေျပာလို႔ မရဘူး၊ ရာဇ၀တ္မႈတစ္ခု က်ဴးလြန္တာ ေတာင္မွ လြတ္တဲ့သူက လြတ္သြားတာပဲ၊ ခံရတဲ့သူက ခံရတယ္ေလ၊ ဘာျဖစ္လုိ႔တုန္းဆုိေတာ့ အေျခအေနခ်င္း မတူညီလို႔၊ ၀ဋ္ေၾကြးပါ လာရင္ အကုသိုလ္အက်ိဳးေပးခ်ိန္က်လာရင္ ခံရတာပဲ၊ မလြတ္နိုင္ဘူး၊ ဒါကိုေတာ့ အေျခအေနလို႔ ေခၚတယ္၊

ေလာဏကပလႅသုတ္မွာ ဘာေဟာထားသလဲ ဆုိေတာ့ ျမတ္စြာဘုရားက ဆားခဲေလးတစ္ခုကို ဖန္ခြက္တခုထဲမွာ ရွိတဲ့ ေရထဲကို ထည့္လိုက္လို႔ရွိရင္ အဲဒီေရသည္ ေသာက္မရေအာင္ ငန္သြားနိုင္တယ္၊ သို႔ေသာ္ အဲဒီ ဆားခဲကိုပဲ ေရကန္ႀကီး တစ္ခုထဲ၊ ျမစ္ထဲမွာ ထည့္လိုက္မယ္ ဆုိရင္ ဘာအရသာမွ မေပၚဘူး၊ ဘာမွကို ထူးျခားမလာဘူး၊

အဲဒီလိုပဲ လူေတြမွာလဲ တစ္ခ်ိဳ႕ပုဂၢိဳလ္ေတြမွာ ေကာင္းတာေတြ လုပ္ထားတာေတြက အမ်ားႀကီး၊ မေကာင္းတဲ့ အကုသိုလ္ မေတာ္တဆ လုပ္မိအုံး၊ သူက်ေတာ့ ေပ်ာက္သြားတယ္၊ အကုသိုလ္က အက်ိဳးမေပးဘူး ၀င္မလာေတာ့ဘူး၊

တစ္ခ်ိဳ႕က်ေတာ့ ေကာင္းတာက မရွိဘူး၊ မေကာင္းတာေတြက မ်ားေနတယ္ ဆိုလ်င္ ခုနက ဆားခဲကို ဖန္ခြက္ထဲက ေရထဲ ထည့္လိုက္သလိုပဲ၊ သူ႔က်ေတာ့ ပိုခံရတယ္၊ ဘာျဖစ္လို႔လဲ ဆုိေတာ့ သူ႔မွာ အေျခအေနေကာင္းေတြ မရွိဘူး၊ အဲဒီသေဘာ ေတြကို ထည့္စဥ္စားၾကည့္လိုက္မယ္ ဆုိရင္ ကံက အက်ိဳးေပးတယ္ ဆုိတဲ့ ေနရာမွာလည္း အေျခအေနေတြေပၚမွာ မူတည္ တယ္၊

တစ္ဦးနဲ႔ တစ္ဦးဟာ အေျခအေနေတြခ်င္း မတူဘူး၊ မတူလ်င္ အက်ိဳးေပးတာခ်င္းလဲ မတူညီနုိင္ေတာ့ဘူး၊ အဲဒီသေဘာကို နားလည္မွသာ ကံအေၾကာင္းတရားေတြကို လက္ခံ ယုံၾကည္နုိင္မွာ ျဖစ္ပါတယ္။

Rf. ပါေမာကၡခ်ဳပ္ဆရာေတာ္ႀကီး အရွင္နႏၵမာလာဘိ၀ံသ၏ ဓမၼဗ်ဴဟာ သင္တန္းသားမ်ား၏ အေမးကို ေျဖဆုိျခင္း မွ ေကာက္ႏႈတ္   ေဖာ္ျပပါသည္။

လူေသလူျဖစ္၀ါဒ စာအုပ္ရဲ႕ ေနာက္ကြယ္

အက်ိဳးသည္ အေၾကာင္းက ျဖစ္ေပၚလာရ၏ ။ မည္သည္႔ အမႈကိစၥ ၊ မည္သည္႔ အရာဝတၳဳမ်ိဳးမဆို အေၾကာင္းမရွိဘဲ   ျဖစ္ေပၚမလာႏိုင္ ။
ဤသည္မွာ နိယာမ တရားျဖစ္ေပ၏ ။ ထုိနိယာမ တရားတိုင္းပင္ ကၽြန္ေတာ္ တို႔သည္ ေတာင္တြင္းဆရာေတာ္ သွ်င္ဥကၠ႒ ၏ အျဖစ္ကို ဆင္ျခင္ၾကည္႔မိ၏ ။ ဆရာေတာ္သည္ “ လူေသလူျဖစ္ ” စာအုပ္ကိုေရးခဲ႔၏ ။ ဤသို႔လူေသ လူျဖစ္ စာအုပ္ ကိုေရးျခင္းသည္အေၾကာင္းတရားပင္ ျဖစ္ေလ၏ ။ဤအေၾကာင္းတရားေၾကာင္႔ပင္ ဆရာေတာ္မွာ အက်ဥ္းေထာင္တြင္ လည္း ေက်ာင္းအမွတ္ျဖင္႔ သီတင္း သံုးခဲ႔ရေလၿပီ ။ တရား႐ံုးမွ ပင႔္ဘိတ္ျခင္းမ်ားကိုလည္း ခံခဲ႔ရေလၿပီ ။ ၿပီးေတာ႔ ဟိုမွသည္ မွ ဂ ယက္လႈိင္းထ , သလို ပကာသနိယကံျဖင္႔ ခ်ီးေျမွာက္ၾကျခင္းကိုလည္း ခံခဲ႔ရေလၿပီ ။

ကန္ေတာ႔ဆြမ္းႏွင္႔ ခဲမိုး

ထို႔အျပင္ ယခုတိုင္လည္း အခ်ိဳ႕ေဒသမ်ားက ဆရာေတာ္ၾကြလာမည္ဆိုလွ်င္ အင္တိုက္အားတိုက္ ႀကိဳတင္၍ ကန္ေတာ႔ ဆြမ္းေလာင္းၾကသည္။ ဆရာေတာ္၏ တရားပြဲမ်ားကိုလည္း အခ်ိဳ႕ေဒသမွ အရွင္သူျမတ္တို႔က ႀကီးစြာေသာ ေမတၱာ အာႏုေဘာ္တို႔ျဖင္႔ ခဲမိုးၿဖိဳင္ၿဖိဳင္သြန္းၾကသည္။ ဤသည္ တို႔မွာ လူေသလူျဖစ္၏ အက်ိဳးတရားမ်ားေပတည္း။

ေရးရသည္႔ အေၾကာင္းရင္း

အမွန္ေတာ႔ ဆရာေတာ္ သွ်င္ဥကၠ႒အေနႏွင္႔ အဘယ္႔ေၾကာင္႔ “ လူေသလူျဖစ္ ” စာအုပ္ကို ေရးရသည္ ဆိုသည္႔အေၾကာင္း ရင္း တခုရွိရေပဦးမည္။ ဤသို႔ အေၾကာင္းရင္း တခုရွိ၍သာလွ်င္ ဆရာေတာ္သည္ လူေသလူျဖစ္ စာအုပ္ကို ေရးခဲ႔ျခင္း ျဖစ္ရမည္ မဟုတ္ ပါေလာ။ ထိုအေၾကာင္းရင္း တခုရွိရဦးမည္ ဆိုသည္ကို မူလက သတိမမူမိခဲ႔ၾက ။ ထည္႔သြင္း၍လည္း မစဥ္းစားမိခဲ႔ၾက ။ဤလိုႏွင္႔သာ ကၽြန္ေတာ္တို႔သည္ လူေသလူျဖစ္ လႈပ္ရွားမႈ ျပႆနာထဲတြင္ သူလိုကိုယ္လိုပင္ေရာ၍ ပါေနခဲ႔ၾကရေလသည္ ။

ကၽြန္ေတာ္သည္ ဆရာႀကီးဒဂုန္ဦးလွေဖႏွင္႔လည္း ပုဂိၢဳလ္အရ ဆရာတပည္႔လို ရင္းႏွီးေနသည္လည္း တေၾကာင္း။ ၿပီးေတာ႔ ဆရာေတာ္ ၾကြလာသည္ဟု ၾကားရသည္လည္း တေၾကာင္းေၾကာင္႔ တညေနဖက္တြင္ ေရာက္သြားခဲ႔ေလသည္။ ထိုအခ်ိန္၌ ဆရာေတာ္သည္ အသားျဖဴျဖဴ ခပ္ဝဝႏွင္႔ ေကာ္ကိုင္းမ်က္မွန္ တပ္ထားေသာ သတ္လတ္ပိုင္း ေက်ာ္ေက်ာ္ေလာက္ရွိ လူတေယာက္အား “ လူေသလူျဖစ္ ” အေၾကာင္းရပ္မ်ားႏွင္႔ ပတ္သက္၍ ရွင္းလင္း မိန္႔ၾကားလ်က္ ရွိေန၏ ။ ထို႔ေၾကာင္႔ ကၽြန္ေတာ္လည္း တိတ္ဆိတ္ ျငိမ္သက္စြာ နားေထာင္ေနမိသည္ ။

ဆရာေတာ္သည္ အေထာက္အထား အခ်က္အလက္မ်ားခိုင္လံုေလာက္စြာျဖင္႔ အေတာ္ၾကာေအာင္ ရွင္းလင္းမိန္႔ၾကားၿပီး ေနာက္ “ အင္း …. ဒီလူေသ - လူျဖစ္စာအုပ္ကို ဘာ႔ေၾကာင္႔ ေရးရတယ္ဆိုတဲ႔ ရာဇဝင္ကို ေျပာျပရင္ မင္းတို႔ ေတာ္ေတာ္ စိတ္ဝင္စား ၾကလိမ္႔မယ္ထင္တယ္ ” ဟု မိန္႔ေတာ္မူလိုက္၏ ။ထို႔ေၾကာင္႔ ကၽြန္ေတာ္က “ မွန္ပါ- အမိန္႔ရွိပါအံုးဘုရား ” ဟု ေလွ်ာက္လိုက္ရာ၊ ဆရာေတာ္က ေအာက္ပါ ေနာက္ေၾကာင္း ရာဇဝင္ကေလးကို မိန္႔ၾကားေတာ္ မူလိုက္ပါေတာ႔သည္ ။

ဆြမ္းစားရင္း
ဆရာေတာ္သည္ ၁၉၄၇ - ခုႏွစ္ ဂၽြန္လ ထဲေလာက္က ရန္ကုန္သို႔ေရာက္ေနကာဗဟန္းဖက္မွ ျပႆဒ္ေက်ာင္းတြင္ ေခတၱ သီတင္းသံုး၍ ေနခဲ႔၏ ။ ထိုအခ်ိန္တြင္ ကၽြန္ေတာ္တို႔၏အမ်ိဳးသား ေခါင္းေဆာင္ႀကီး ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းက ဆရာေတာ္ အား တာဝါလိန္းလမ္းရွိ သူ၏ ေနအိမ္သို႔ပင္႔၍ ဆြမ္းေကၽြးခဲ႔ေလသည္။ ဆရာေတာ္ ဆြမ္းဘုန္း ေပးၿပီးေနာက္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႏွင္႔ အလႅာပ သလႅာပ စကားမ်ား ႏွီးေႏွာၾကေလသည္ ။

ဗိုလ္ခ်ဳပ္၏ ရဲေသြးရဲမာန္
ဤသို႔ႏွီးေႏွာၾကရာတြင္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္က ဆစ္လူမ်ိဳးဟု ေခၚေသာ ပန္ခ်ာပီ လူမ်ိဳးမ်ားမွာ တိုက္ပြဲ၌ က်ည္ဆံေနာက္ေက်ာက မွန္ၿပီးေသရလွ်င္ ငရဲသို႔လားသည္။ ေရွ႕တည္႔တည္႔မွ ရင္ညႊန္႔ကို မွန္ၿပီးေသရမွ နတ္ျပည္သို႔ ေရာက္သည္ဟု အယူရွိၾက ေၾကာင္း။ ဂ်ပန္လူမ်ိဳးမ်ားမွာလည္း ထိုနည္းအတိုင္းပင္ တိုက္ပြဲ၌ က်ဆံုးလွ်င္ အေသျမတ္သည္  နတ္ျပည္သို႔ ေရာက္သည္ ဟုအယူရွိ ၾကေၾကာင္း ၊ ထို႔ေၾကာင္႔ တိုက္ရဲ ေသရဲ ၾကေၾကာင္း ဤသို႔ ယံုၾကည္ေအာင္ အယူ ရွိေအာင္လည္း ယင္းတို႔၏ စာေပမ်ား အဘိဓမၼာမ်ားက အေၾကာင္း ယုတိၱ ခိုင္ခိုင္လံုလံုႏွင္႔ ေရးသားၿပီး ရဲစိတ္ ရဲမာန္မ်ား သြင္းေပးထားၾကေၾကာင္း ေလွ်ာက္ထားေလ၏။

တစ္မ်ိဳးသားလံုးအတြက္

ၿပီးေနာက္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းက အလားတူပင္ ဗမာတပ္မေတာ္သားမ်ားႏွင္႔ ဗမာတမ်ိဳးသားလံုး အတြက္လည္း မိမိတို႔ တိုင္းျပည္ႏွင္႔ လူမ်ိဳးအေတြက္ တိုက္ပြဲဝင္ၾကသည္႔ အခါတြင္ တိုက္ရဲ ေသရဲ အသက္စြန႔္ရဲေအာင္ မေၾကာက္တရားသြင္း ေပးသည္႔ စာေပႏွင္႔ အဘိဓမၼာမ်ားအထူးပင္ လိုအပ္ေနေၾကာင္း ၊
ထို႔ေၾကာင္႔ ထိုစာေပမ်ိဳး အဘိဓမၼာမ်ိဳးကို ဆရာေတာ္ အေနႏွင္႔ ေရးသားျပဳစုေပးနိုင္မည္ဆိုလွ်င္ အလြန္တန္ဘိုး ရွိမည္ ျဖစ္ေၾကာင္းဆက္လက္ ေလွ်ာက္ထားသည္ဟု ဆိုပါသည္။

လူေသလူျဖစ္ စာအုပ္နိဒါန္း စၿပီ

ထိုအခါတြင္ ဆရာေတာ္က ႐ုတ္တရက္ျပန္၍ “ လူေသ လူျဖစ္ - လူျဖစ္ လူေသ - တိုက္ ၾက ေဟ ” ဟု ရြတ္ဆို ျပလိုက္ရာ ဗိုလ္ခ်ဳပ္က အေတာ္ သေဘာက်၍ သြားေလသည္။ ဆရာေတာ္ကလည္း ဆက္လက္၍ လူေသလွ်င္ လူျပန္ျဖစ္ႏိုင္သည္႔ အေၾကာင္းကို “ ဥပါဒါနပစၥယာ ဘေဝါ ” ဆိုသည္႔ အပိုဒ္ျဖင္႔ ဥပါဒါန္ေၾကာင္႔ ဘဝ ျဖစ္ရပံုမ်ားကို အက်ယ္တဝင္႔ ရွင္းျပရာ ဗိုလ္ခ်ဳပ္က မ်ားစြာႏွစ္သက္ လိုလားသြားသျဖင္႔ ဆရာေတာ္အား ရန္ကုန္တြင္ ဝါဆို၍ ထိုသေဘာတရားကို က်မ္းတေစာင္ အျဖစ္ အၿပီးေရးေပးပါရန္ ေလွ်ာက္ထားေတာ႔၏ ။ သို႔ေသာ္ ဆရာေတာ္ကမူ ရန္ကုန္မွာေတာ႔ ဝါမဆိုလိုေၾကာင္း ၊ ေတာင္ တြင္းသို႔သာ ျပန္၍ ဝါဆိုကာ က်မ္းကို တဝါတြင္းႏွင္႔ အၿပီးေရးေပးမည္ ျဖစ္ေၾကာင္း ျပန္လည္ မိန္႔ၾကားခဲ႔ေလ၏ ။

ေရးဆဲတြင္
ၿပီးေနာက္ ဆရာေတာ္လည္း ဂၽြန္လကုန္ေလာက္တြင္ ေတာင္တြင္းသို႔  ဝါဆိုမွီ ျပန္ၾကြသြားခဲ႔သည္။ ေတာင္တြင္းသို႔   ျပန္ ေရာက္ သည္႔ အခ်ိန္မွ စ၍လည္း ဆရာေတာ္သည္႔ ဗိုလ္ခ်ဳပ္အလိုရွိေနေသာ “လူေသ လူျဖစ္” က်မ္းကို စတင္ေရးသား ေလေတာ႔သည္။ သို႔ေသာ္ ေျမွာ္လင္႔ သလိုကားမျဖစ္ခဲ႔ ၊ မေျမွာ္လင္႔ သလိုသာ ျဖစ္ခဲ႔ရေလသည္ ။ အေၾကာင္းကေတာ႔ ဂ်ဴလိုင္လ ( ၁၉ ) ရက္ ေန႔သို႔ေ၇ာက္ေသာ အခါ၌ မသမာသူတို႔က ဗိုလ္႔ခ်ဳပ္တို႔အား လုပ္ႀကံလိုက္ၾက ေသာေၾကာင္႔ ေပတည္း ။

ႏွစ္ေပါင္းၾကာေလမွ

ထို႔ေၾကာင္႔ ဆရာေတာ္မွာ မ်ားစြာ စိတ္ထိခိုက္ သြားခဲ႔၏ ။ ႏိုင္ငံ၏ ေနာင္ေရး အတြက္ေတြး၍ ရင္မေအး ႏိုင္ေအာင္ျဖစ္သြား ခဲ႔၏ ။ ေရးလက္စျဖစ္ေနေသာ လူေသလူျဖစ္ က်မ္းကိုပင္ ဆက္လက္ ေရးလိုစိတ္မရွိေတာ႔၊ ဆရာေတာ္၏ လက္သည္ အင္အားမ်ား ကုန္ခမ္းသြားသလို ျဖစ္ခဲ႔ရေလသည္။ ကေလာင္ကိုပင္ ဆက္လက္ မႏွင္နိုင္ေတာ႔။ ေနာက္မွ တေျဖးေျဖး တရားႏွင္႔ ေျဖ ကာျပန္ဆက္ခဲ႔ရသည္။ ထို႕ေၾကာင္႔ မူလက တဝါတြင္းႏွင္႔ အျပီးေရးမည္ဟုအားခဲ၍ ထားခဲ႔ေသာ လူေသ လူျဖစ္က်မ္းသည္ ၁၉၅၀- ျပည္႔ႏွစ္မွပင္ နိဂံုးကမၸတ္ အဆံုးသတ္ခဲ႔ ရေလေတာ႔သည္။

ဤရာဇဝင္ ေနာက္ေၾကာင္းကေလးကို ဆရာေတာ္က ကၽြန္ေတာ္တို႔အားမိန္႔ၾကား ျပေလသည္။ ဤရာဇဝင္ ကေလးကို ၾကားရ ေတာ႔မွပင္ ကၽြန္ေတာ္တို႔လည္း အံ႔ၾသၾကရျခင္းႏွင္႔ အတူ လူေသလူျဖစ္ က်မ္းစာအုပ္ျဖစ္ေပၚ လာရျခင္း၏ အေၾကာင္းရင္းကို သိၾကရေတာ႔ သည္။

ဗိုလ္ခ်ဳပ္၏ မ်ိဳးခ်စ္စိတ္

တဖန္ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းက ဆရာေတာ္အား လူေသ-လူျဖစ္ က်မ္းစာကို ေရးသားရန္ ေလွ်ာက္ထား ခဲ႔သည္မွာလည္း အေၾကာင္းရင္းမ်ား ရွိျပန္ေပ ေသးသည္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္သည္ ႏိုင္ငံကို ျပင္းျပစြာ ခ်စ္သည္။မ်ိဳးခ်စ္ စိတ္ျပင္းျပသည္။ ထို႔ေၾကာင္႔ ဒုကၡအမ်ိဳးမ်ိဳး ၊ ဆင္းရဲအမ်ိဳးမ်ိဳး ခံကာ၊ တိုက္ပဲြမ်ားကို ဦးေဆာင္ဆင္ႏဲႊခဲ႔ေလသည္။ ႏိုင္ငံလြတ္လပ္ေရး အတြက္အမ်ိဳးမ်ိဳး ႀကိဳးပမ္းအားထုတ္ခဲ႔ေလသည္။

အထူးသျဖင္႔ ေနာင္ လြတ္လပ္ေရးရယူၿပီးေသာ အခါ၌ ျမန္မာနိုင္ငံအား သူတို႔ ၾသဇာေအာက္တြင္ ထားလို ၾကေသာ တိုင္းတပါး သား နယ္ခ်ဲ႕ လက္သစ္မ်ားကို အမ်ိဳးမ်ိဳးရန္စက်ဴးေက်ာ္၍ ဒုကၡေပးလာၾကမည္႔အေရးကို ဗိုလ္ခ်ဳပ္က ႀကိဳတင္ တြက္ခ်က္ ထားခဲ႔သည္။ ထို႔ေၾကာင္႔ ျမန္မာ တႏိုင္ငံလံုးမိမိတို႔၏ အခ်ဳပ္အခ်ာအာဏာႏွင္႔ လြတ္လပ္ေရးကို တည္ တန္႔ခိုင္ ၿမဲေအာင္ ထိန္းသိမ္း ကာကြယ္ေစာင္႔ေရွာက္နိုင္ၾကရန္ ရဲေသြး ရဲမာန္မ်ား လိုအပ္သည္။ သို႔အတြက္ တမ်ိဳးသားလံုး ရဲရဲ ေတာက္ အာဇာနည္ေတြ   ျဖစ္လာေအာင္အေတြး အေခၚသစ္ အယူအဆသစ္ယံုၾကည္ခ်က္အသစ္မ်ားျဖင္႔ ဇာတ္သြင္း ေပးရမည္ဟု ဗိုလ္ခ်ဳပ္ကသိျမင္ နားလည္သည္။ ဤသည္တို႔ကား တဖက္မွ အေၾကာင္းရင္းမ်ားေပတည္း။

ႀကီးမားေသာ ရည္မွန္းခ်က္

သို႔ေသာ္ ကၽြန္ေတာ္တို႔သည္ ဤမွ်အထိ ႏိုင္ငံႏွင္႔လူမ်ိဳးအတြက္ ႀကီးမားေသာ ရည္မွန္းခ်က္ အစီအစဥ္ျဖင္႔ ေရးခဲ႔သည္ဟု မထင္မိ၊ တကယ္႔အမ်ိဳးသား ေခါင္းေဆာင္ႀကီးတေယာက္၏ ေတာင္းဆိုမႈေၾကာင္႔ ျဖစ္ေပၚလာရသည္ ဟူ၍လည္း မရိပ္စားမိ။
ယခုေတာ႔ ဆရာေတာ္ကိုယ္တိုင္က အေၾကာင္းရင္း ဇစ္ျမစ္ကို ဖြင္႔ဟမိန္႔ၾကားလိုက္ေလသျဖင္႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔၏ အထင္မ်ား လြဲခဲ႔ ရေလၿပီ။ လူေသ-လူျဖစ္က်မ္း စာကားအေၾကာင္းမဲ႔ ေပၚထြက္လာခဲ႔သည္မဟုတ္ ဆရာေတာ္ သွ်င္ဥကၠ႒၏ စိတ္အလို ဆႏၵ တခုတည္းျဖင္႔ ေရးသားခဲ႔သည္မဟုတ္၊ ကၽြန္ေတာ္တို႔၏ လြတ္လပ္ေရး ဗိသုကာႀကီး လည္းျဖစ္၊ အမ်ိဳးသား ေခါင္း ေဆာင္ ႀကီးလည္းျဖစ္ေလေသာ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းကိုယ္တိုင္က ႏိုင္ငံ၏ေနာင္ေရးအတြက္ တမ်ိဳးသားလံုး၏ သူရသတိၱ မ်ား ထာဝစဥ္ေျပာင္ေျမာက္လာေရးအတြက္ ေလွ်ာက္ထားေတာင္းဆိုခဲ႔ေသာေၾကာင္႔သာ ထြက္ေပၚလာရျခင္း ေပတကား ။ ေရးသားထုတ္လုပ္လိုက္ရျခင္းေပတကား။ ။

မူရင္းေရးသူ ဦးမင္းေအာင္ ( အိုးေ၀ဂ်ာနယ္ ၁၉၇၁ ခုႏွစ္)

ေရးသားသူ ဦးမင္းေအာင္သည္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္အိမ္သို႔ ဆြမ္းစားၾကြခဲ႔ေသာ သွ်င္ဥကၠ႒ ျဖစ္ေထြ ေခါင္းစဥ္ျဖင့္ လြန္ခဲ့ေသာ ႏွစ္ေပါင္း( ၄၀ ) ေက်ာ္က အိုးေ၀ဂ်ာနယ္တြင္ ေရးခဲ့ေသာ္လည္း ဤေနရာ၌ စာေရးသူသည္ ဘာသာေရး ရႈေထာင့္ျဖင့္ တင္ျပလိုေသာေၾကာင့္   ေခါင္းစဥ္နာမည္ ေျပာင္းကာ တင္လိုက္သည္ကို နားလည္ခြင့္လႊတ္နုိင္လိမ့္မည္ဟု ေမွ်ာ္လင့္ ပါသည္။

အဘယ့္ေၾကာင့္ ဆုိေသာ္ ဘုရားေဟာ မဟုတ္ခဲ့ေသာ ဗုဒၶဘာသာ သမိုင္းမ်ားတြင္ လူေသလ်င္ လူျပန္ျဖစ္သည္ ( လူႀကီး ေသလ်င္ တမလြန္ကုိေတြးပူေနစရာမလို၊ လူကေလးျပန္ျဖစ္လိမ့္မည္ ) ဟူေသာ ၀ါဒမွာ ေတာ္ေတာ္ေပၚျပဴလာ ျဖစ္ခဲ့သည္၊ ယေန႔အထိ တုိင္ ျဖစ္ေနဆဲ၊ ေနာင္လဲ ျဖစ္ေနအုံးမည္ ထင္ပါသည္၊ ခြ်င္းခ်က္ရွိသည္က သံဃာေလာကမွာေရာ ဒကာ ဒကာမမ်ားပါ ထုိက်မ္းစာကို ယေန႔အထိတုိင္ လက္မခံၾကျခင္းပင္၊ စာေရးသူကုိယ္တိုင္ပင္ ငယ္စဥ္ကတဆင့္စကားျဖင့္ ဆရာေတာ္သည္   ေတာ္လြန္း တတ္လြန္းေသာေၾကာင့္( ပညာတတ္လြန္းၿပီး သဒၶါတရား ယုံၾကည္မႈအားနည္းေသာေၾကာင့္ ) လမ္းလြဲသို႔ ေရာက္သြားဟန္တူသည္ ဟု ထင္မွတ္ခဲ့သည္၊

ဆရာေတာ္သည္ ထုိေခတ္ထိုအခ်ိန္က စစ္တုိက္ဖို႔ တြန္႔ဆုတ္ တြန္႔ဆုတ္ ျဖစ္ေနမည္ စိုးေသာေၾကာင့္ အားေပးစကား တြန္းအား ျဖစ္ေစရန္ မိမိကေလာင္ကုိ ရင္းႏွီးလိုက္ဟန္တူသည္။ တဆက္တည္းတြင္ နုိင္ငံအေပၚ ျပည္သူအေပၚ အနစ္နာခံကာ ေရွ႕ေရး ေမွ်ာ္ တတ္ေသာ ဗိုလ္ခ်ဳပ္၏ စိတ္ဓာတ္ကုိ အထူးေလးစားမိရသည္။ သို႔ေသာ္ အစိႏိၱတမၸိ ဘ၀တိ၊ မထင္မွတ္ထားတာေတြလဲ ျဖစ္လာတတ္တယ္၊ စိႏိၱိတမၸိ ၀ိနႆတိ- ႀကိဳတင္ႀကံစည္ထားတာေတြလဲ ပ်က္စီးသြားတတ္ တယ္ ဆုိေသာ ဗုဒၶစကားေတာ္အတုိင္း ဆရာေတာ္ေမွ်ာ္မွန္းထား သလိုကား ျဖစ္မလာခဲ့၊ သူ႔ကေလာင္ သာ ဘာသာေရး တရားခံ၊ အဓမၼ၀ါဒအျဖစ္ သတ္မွတ္ခံရကာ အမည္းစက္ႀကီးအျဖစ္ သမိုင္းတြင္ရစ္ခဲ့သည္။

စာကုိး။    ။  ေရးသားသူ ဦးမင္းေအာင္၊  အိုးေဝဂ်ာနယ္ အမွတ္ ( ၆၃ ) ၊ ၁၅ . ၇ . ၁၉၇၁ ။ စာမ်က္ႏွာ ( ၁၄ - ၁၅ )